Vun der Loft ënner Wasser

Et ass em dach ze oft virkomm wéi dee Cube an deem een donkelblo an ni alleng séng Linnen zitt. Et wollt een do si fir um Enn vum Dag den Test ze bestoen. Mee fir sénger Selwer kennen ze soen, Jo, haut hunn ech eppes vollbruet, dofir muss et méi sinn. Dofir muss ee méi ginn.

D’Péng vun der eegener Linn am Déifblo kann ee vergiessen, do läit net de Probleem. Obschons et wéi deet, op de Säiten, an ee liicht gëtt, tëscht den Aan, mäin eegene Rythmus, dee kann ech goen, dofir muss ech mech net ploen. Mee wann ech otmen a vun hannen een Arm säi Kierper zitt. Méi no, gläich mat mir a virun ons eng Mauer. Ech sprangen no fir mee d’Waasser ass déck, looss mech net zweifelen, ech muss dach hei gewannen.

Muss een dann ëmmer drop bestoen, dee Kampf mat dir an déngesgläichen. Wou kommt der hir a wat stéisst ierch erop, wat bréngt Ierch heihin a wéini hällt dat op? Ech gouff net domat gebuer, et luch ni a ménger Natur fir trotzdeem de Wee ze goen an den Drang vum Wannen a mer ze droen.

A sou bleiwt mer nëmmen nozekucke wéi méng besse Loft mat Angscht am Bloe verschwënnt a klenge Bullen, ech mech selwer net kann ausstoen well ech déi besse Loft déi mer blouw fir Ierch an net fir mech geotemt hunn. D’Uewerfläch duerchbrecht se an hannert mer just puer Bloose vu Mutwëllegkeet mee den Toun an d’Roserei héiert dach ënner Wasser souwisou nie iergendeen.

Ze behale wat ech hunn, dat ass mer schwéier well och dir nëmme koumt fir nach méi ze kréien.

Dofir deet et just wéi bis och ech gesinn, dass dir näischt weider wéi d’Waasser sidd duerch dat ech mech zéien, an dir sidd wat ech drenke wann ech keng Loft méi hunn a schlussendlech, wann ech erausklammen, da sidd dier scho fort.

Well ech einfach besser sinn, an deem Sport.

Pitot VI

Eranzekommen ass ganz einfach. Op e Container, iwwert Holzbarrikaden, heiansdo mat Leeder mee meeschtens duerch e Gelänner. Am Ufank huet et iwwerrascht wi wéineg Widderstand d’Baustelle leeschten mee amfong ass et liicht ze verstoen. Et ass net wi e Baamhaus deem séng Plaz firdéicht geheim gehale gi muss fir d’Konstruktioun z’erméiglechen. Et besteet net d’Gefor dass d’Jongen aus der aanerer Cité komme fir d’Holz ze huelen oder den Territoir ze besetzen. Och musse selte Garden agesat ginn. Den zivilen Ëmstänn ass et ze verdanken dass eng Baustell net beschützt muss ginn, héchstens gëtt vun hir erwaard dass se sech virun hirer selwer schützt sou dass keen sech a Gefor begëtt. Net sou wéi zu Belval wou de Rascht gefaart gëtt, mee méi fir, soe mer, Mëssverständnisser tëscht dem Mënsch an dem Gebai ze verhënneren. Dat gréisstendeels aus Lächer bestoend Gerüst huet wéineg méi wi Holzstrukturen unzebidden. D’Gebai ass nach net artikuléiert an eng Situatioun agoen an där een sech méiglecherweis ouni Buedem weiderbeweege muss ass mëttlerweil ze riskant ginn, et ass een dorun neméi gewinnt.

Den Tim duecht oft dorun dass e géing an d’Déift fale wéi de Wile E. Coyote nodeems en zwee Schrëtt am Näischt goung. Just deen Deel wou en an d’Kamera kuckt an säi Gesiicht verzitt huet an sénger Virstellung gefeelt. Wann en un de Schluss vum Gedanke koum an deem e komescherweis ëmmer vun uewen op sech erof gekuckt huet, souguer di faal blo Luucht an d’Geräisch vum Opprall an de Stëbs ronderëm e war ganz kloer viru séngem Aan, dann huet e säi Kapp gehuewen a séng Aan opgerappt a säi Bléck no fir geriicht a wéi an dëser Nuecht op di aaner Gebaier gekuckt an deenen baal alles donkel war.

Hie stoung ganz uewen, op engem sechsten oder siwente Stack. Op dem Buedem louchen Neel an de Reen vum spéiden Owend hat de Beton nach net verlooss. Et war kill elo, hei uewen, an déi kleng Distanz déi se zréckgeluecht haaten, am Trapenhaus wéi och an deem wat eigentlech net erlaabt ass hätt sou zimmlech jiddereen als sënnlos bezeechent hätt en net, wéi hien an de Jules an e klengen Deel vun deenen aanere Jonken dat Gefill vu grousser bloer Langweil kannt wat anhiergeetmat dëser Plaz. An de Jules dee beim Ubléck vun dem Boulevard a sénger schéiner wäisser Markéierung gegrinst huet a frou war huet en ugekuckt a sot: “Dat hei ass fäin.”

Net dass si di eenzeg wieren déi dës Langweil kennen, sëcher net, all Mënsch kennt se an di meescht  ginn iergendwéi domat eenz. Mee éischter well si, hien an de Jules an all déi di en dozou geduecht huet dee staarken Drang hunn dogéint unzekämpfen, well se sech einfach net wëllen domat offannen. Den Tim huet oft doru gezweifelt, och wa ronderëm en alles kloer war. Säi Problem war dass en et net gesinn huet, heinsto war ëm d’Fro einfach sënnlos an him ass opgefall dass déi am meeschte Problemer mat dem Beäntwerte vun der Fro haaten déi se sech iwwerhat gestallt hunn.

Momenter an deenen e sech verluer huet a sénge Gedanke ginn et der vill an et si Momenter an deene grad zevill Sënn do ass déiem am meeschte Suerge maachen. Well zevill Méiglechkeeten do sinn, zevill Leit a Stëmme mee séng net an och (et seet ee wuel) Empfindunge vun aanere Leit mee säi Problem, deen deen ëm Suergen an a leschter Zäit méi a méi Angscht mëcht, dat ass di Desorientatioun an deem grousse Ganzen.

En huet iergendwann an dëser Fréijoersvakanz opgehalen e Plang ze hunn an eng Reaktioun ze denken an huet (an dat sot en och dem Jules ier se rëm rof goungen)  am Moment keng Ahnung.

We might as well fail: Yeeh

En ass virun e puer Méint ënnert dem Numm Rock-Doc gewise ginn a leeft säit dem 6. Mee am Utopolis. Respekt scho mol dofir.

Mee Respekt och fir e Film dee mer déi Biller gewisen huet déi ech ëmmer gesicht hunn. Ech wollt Jugendlecher iwwert hir Zukunft schwätzen héieren an ech wollt Net-méi-sou-Jugendlecher héieren iwwert hir Chancen diskutéieren. Dass de Film eng définéiert Period beliicht, nämlech de Summer 2008 ass intressant well een di deemoleg Situatioun mat haut vergläiche kann a sollt, et huet sech nämlech verschiddenes geännert. No enger gudder halwer Stonn huet mäi Sëtznoper bemierkt dass kee géing am Film laachen. Domat huet en net Onrecht, eng prekär Situatioun bei Miaow Miaow, eng dohindümpelndCarrière bei ET an de schlussendlech läschte Concert vun defDump zeechne kee Bild vun enger vitaler Szen mat grousse Chancen. An dach…

De Film bréngt eriwwer wéi d’Musek, méi wi d’Musekscarrière souguer an dem lëtzebuerger Klima iwwerliewe kann. Och wann di dräi Bands eng méi wi oppen Zukunft hunn, sou hunn se awer eng gudd Vergangenheet. Ze schnell vergësst ee wou defDump iwwerall waren ier se opgehaal hunn. Dat ass iwwregens en nationalt Verhale wat net nëmmen an der Musek ze fannen ass, mer denken do nëmmen un d’Enttäuschung wann d’Schlecken - alt erëm - nëmmen Zweet gouffen.

Mir hunn hei eng gewëssen Idee vum Succés an deen ass keen, sou denke mer wann en net och e finanziellen ass. Ass Plaz am Tourvan fir e Plang B? Oder hätten d’Elteren hinnen och kënnen direkt soen dass se dono Schoulmeeschter ginn? Einfach mol awer probéieren ass net di eenzeg Äntwert.

Dat op alle Fall sinn e puer Froen déi gestallt ginn. Mee et ass net nëmmen déi Diskussioun déi ech wollt gesinn, et sinn och déi epesch Biller vun Eternal Tango um Bolzplatz, der Dekonstruktioun op der Schmelz an de Biller vun de Stroossen am Süden. D’Schlusssequenz op der Fouer, dem Lëtzebuerg en miniature wou all d’Acteuren aus dem Film sech treffen ass sou sënnvoll wéi se nëmme kéint sinn. Eng Plaz wou sech all Mënsch trëfft a jugéiert a wou ee muss Rechenschaft oflee’e fir séng alljoerlech Aktivitéit, wou ee vläit Gléck huet. Oder net.

A mëscht een de Verglach tëscht 2008 an elo, da gesäit et jo guer net mol sou schlecht aus. Nei Labels, Bands, Studio’en a Produzenten hei am Land loossen op eng professionaliséiert Zukunft hoffen. We might as well fail fillt sech vläit u wéi Hierscht, mee lo ass Fréijoer!

Pitot V

Fir d’éischt huet et um Been gekribbelt, kuerz drop huet sech d’Gesiicht enorm waarm ugefillt. Gläichzäiteg huet en äiseg Fiichtegkeet um Réck gespuert. Wand ass duerch seng Hoer gaang, wou sinn ech duecht en an huet d’Aen opgemaach. Do ware Beem, zwee Vëlo’en louchen am Grass mee, do war och e Mënsch niewent ëm. E Mënsch wéi hien, déportéiert an ahnungslos, zesummegerullt wéi e Foetus. A beim Ubléck vun dësem a vun der Festung iwwert dem Dall an dem Kierchbierg ënnert ëm wousst en dass et Zäit war ze goen. War et net souguer geféierlech hei ze bleiwen? Virun dem Marmorblock, hei op dëser Wiss déi se gëschter Owend ageholl haten, zesumme mat de Bitterati. Véier Gestalten zu deenen den Tim am Moment guer keng Meenung hat.

“Li, ‘t ass Zäit. Se kommen.” “Ween? Sinn d’Russen do? Ass et souwäit?” Sou abwesend war en also net, “jo Mann, se komme mat hire Fraen a si schlecht ugedoe, mer musse fort.” De Liguri stoung op a sutz kuerz drop um Vëlo,”Café mäin Häerz?”, an den Tim huet guer net missen äntweren.

Op der rouder Bréck war Beruffstrafic, normal fir dës Auerzäit, et war halwer 8. De Wand awer huet d’Jonge Richtung Stad gedréckt a bei der leschter rouder Luucht virun der Bréck hunn se op de grousse Braquet gewiesselt. Duerch seng Kopfhörer huet den Tim Blue Monday héieren an op der Busspuer war onendlech vill Plaz. De Stau a Richtung Stad huet se wéineg beandrockt, just geleeëntlech huet den Tim e Bléck op d’Leit geheit, just fir ze wësse ween do dra sëtzt a wi sou e Mënsch ausgesäit. Tell me how does it feel?

D’Sonn huet scho gedréckt wou se de Boulevard Royal erofgefuer si mee am Schied vun de Banke war et äiseg an de Fahrtwand huet Tréinen aus den Aa gedréckt. Zwëschent Autoen a Busser hu se sech duerchgedréckt, mat Liichtegkeet an Eleganz sech virum Wand verstoppt ouni je Moment ze verléieren. Aggressiv hu se d’Spueren an de Rythmus gewiesselt. Luuchte vu verstéierten Autofuerer hunn um Aluminium-Kader geblénkt, ëmmer just sou laang bis se hannert dem nächsten Auto houngen. Ukomm sinn s’um Quai 1 virun der Post an den héige Bols huet hier Hänn ziddere gelooss wou se d’Vëloe virum Bar Américain um Aldrénger ofgestallt hunn.

Et ass e Gefill vun Heemkommen, sou wéi wann een all di Leit an de Costumer géing kennen an dësem éiweg donkle Raum. Den Tim huet oft probéiert sech an hir Lag ze versetzen, wou se schaffen, wat se maachen, ob se Angscht hu virum Dag. Mee et war opmanst Respekt deen e virun dëse Leit hat. Méi nach, Angscht virun deene Fraen a Männer déi eng Roll fonnt haten an se Dag fir Dag verteidegt hu well si déi richteg dofir waren a sinn, sou schoung et him. Well, och wann et net fir haut oder muer wier, sou géif d’Zäit kommen an där ee misst wielen, iergendeppes. An den Tim hat eng kleng Virahnung dass et géing schwéier ginn, och wann et net fir haut wier. Och wann dëse Moie sou liicht war.

“Haas de rëm Angscht gëschter Owend?”, de Liguri koum mam Café, “ech hunn iech nogekuckt, dir an dem Anna. Leeft dat net? “”Viru 4 well ech net iwwer Frae schwätzen, dat weesse dach. Wat huet den Damien der erzielt?” “Iwwer Berlin, keng Ahnung, souvill Lëtzebuerger géinge lo kommen an dat géif en déck sucke well dat lo sou den Hype wier.” De Pitot huet eraus op den Aldrénger gekuckt, blo a wäiss Busser, d’Passante mat hire Gratiszeitungen, all gounge se duerch eng wonnerbar fréi an hell Luucht an den Tim duecht just kuerz u Berlin an un den Damien a sot, d’eidel Aan nach op den Aldrénger geriicht: “Dee Vull”.

Pitot IV

“Dat heiten ass fir ëmmer Mann!”, den Änder war sech sëcher. “Dat gëtt sou gäil, hei um Handgelenk. Mee Dude, et wäert sou wéi doen.” “Wéilaang dann?” “Ma eng Woch normalerweis.” “Hmhm”

Den Tim huet dat anescht gesinn. Fir d’éischt emol huet et e genervt dass den Änder säi Virnumm de sportleche Leeschtunge vun de Schleck-Bridder upasst. Eigentlech heescht en Andy. An dann di Saach mat der Onendlechkeet. Sech op d’Éiwegkeet beruffen ass dach éischter eng riskant Saach. D’Endlechkeet ass oft méi no wéi een denkt a virun allem erkennt ee se réischt wann se sech aktualiséiert huet. En afréiere vun der momentaner Gléckseelegkeet déi e Jugendleche wéi den Andy un engem reguläre Freidegowend empfënnt mëcht wéineg Sënn duecht den Tim wou e beim Comptoire gewaart huet. D’Gefill ass perfekt mee elusiv, rar an onméiglech ënnert der Haut ze späicheren. Et feelt schlussendlech de Plang fir d’Gefill erëm ze fannen. Ass et net besser sou e Plang opzeschreiwen?

A wann et den Ausdrock vun der eegener Individualitéit ass? Och déi ass gebaut ouni je fäerdeg ze sinn, d’Tätowéierung ass ëmmer just eng Photo a kee Film. D’Identitéit awer ännert sech, sou wi déi vun enger Natioun. Ze mengen et wier elo gutt, et wir Rou oder et hätt ee séng Plaz fonnt sollt net stëmmen. Dat verbitt d’Moud, déi vun de Kleeder an déi vun den Idee’en. An dat ass vläicht guer net mol sou schlecht. Weess een dat ass et liicht d’Spuer ze wiesselen, sollt engem ieren dronke ginn. A wisou net mol rëm méi Zäit mat dem Wesentleche verbréngen, wisou net mol rëm eng Jever-Reklamm kucken?

Well ee kéint eppes verpassen. Den Tim huet dat Gefill all ze gutt kannt, dat Gefill vum ze spéitkommen. Wat huet et en zum Beispill genervt dass en ni am 911 op e Punkconcert oder helleg Owend ni am Café Diva war. Esouvill verpasste Party’e mat elektronescher Musék a Schwemmen. Reiheweis Privat-Partyen, onzähleg Concert’en an onerreechbar Muséksstiler hunn ugefaang a sinn zu Enn gaang ouni dass hien do war. Souvill Subkulture vun deenen en nëmme gelies huet. E wier sou gär derbäi gewiescht. Wat en amfong gesicht huet war eng Plaz. En Doheem. An tatsächlech, fir e kuerze Moment hat e gemengt soueppes fonnt ze hunn.

Wann ee sech sou emkuckt op der Plaz virum Café um Eck dann ass et e waarmt Gefill vu Familiaritéit wat ee fillt. Et ass all Mensch do. Well all Mënsch do ass sinn déi di net do si keng vun eis duecht den Tim a war a Gedanke bei all deenen Ausgestoussenen, deenen aarme Sai. Déi amfong keng ware mee dat ass am Moment net opgefall. Mat dem Liguri stung en op dëser Plaz, bei dësem Café um Eck an trotzdem abseits de Leit. Un enger Mauer ugelehnt well dat méi lässeg ass a well een d’Nët-Fëmmen kompenséiere muss sot de Liguri gelangweilt: “Mann…souvill Tätowéierter hei. Di kommen all iwwert d’A3. S’krass.” “Wat ass krass?” “Majo keng Ahnung am Summer war dat nach alles anescht.” Do hat e Recht de Liguri. D’Bevölkerung vum Café um Eck hat sech geännert, war mi grouss ginn, méi expressiv, ass mi fréi komm a milaang bliwwen. Ëmmer méi bis ewéi gesot all Mensch do war. Natierlech hu sech ëmmer Leit fonnt déi behaapt hu se wiere scho säit laangem komm, och wann den Tim an de Liguri wossten dass dat net sou war. Mee am Café um Eck war och Plaz fir d’Blender.

An och wann di zwee oft do waren a matkrute wéi en eidele Summer zu engem iwwerfëllte laange Fréijoer gouf sinn se ni richteg derbäi gewiescht. Se hunn de Leit nogekuckt, Jonge mat Krauselen, Meedecher mat Leggings a vill Leit matKaputzejacketten a ware frou do ze sinn mee kannt hu se der wéineg. Do waren di Jonk op der Plaz mee si stunge bei hirer Mauer, owenterlaang ugelehnt well se nach ëmmer net gefëmmt hunn; obwuel se wosste wi cool et wier. Méi derbäi wéi dertëschent. Se ware keng Museker. Och keng Graphiker, sou wéi den Andy. Si blouffe Beobachter, Zuschauer. A wossten dass se keen Deel vum Spill sinn obwuel se gären agewiesselt wäere ginn. A vun Zäit zu Zäit hu se sech Gedanken dozou gemaach a sech gefrot wat een da kéint maache fir dat ze änneren. Vläit méi oft wéi se et lo zouginn. Mee nie huet een hinnen erzielt wéi een an d’Spill erakënnt. Se wosste just dass een net driwwer schwätzt.

Pitot III

Op dem Quai 1 virun der Gare steet e jonke Mann virun engem Display. Ee vun deenen neien déi engem soe wéilaang ee muss op de Bus waarden. E steet ganz no virdrun. En huet kee Brëll un.

Am Hannergrond vill blénkeg Stroosseluuchten, héich Haiser, alles verschwommen. Wéi et hannert dem Schëld ausgesäit weess e well en alles auswenneg kennt. Vun Alfa bis Saturn, alles a sengem Kapp, verschwommen an net ganz horizontal de Moment mee ganz onkloer do. Dobäi huet et kee Sënn ze waarden. E ka kee Bus méi huelen. E kann elo net Heem. Elo muss e balancéieren.

Hie verléiert ongär d’Kontroll, e weess dat och, ëm sou méi iwwerrascht e wéi alles gelaf ass. “Pitot”, soten se zefridden, “du bass voll, endlech. Ech hunn dech nach ni sou gesinn.” Merci fir d’Blummen dir Vullen… Kuckt wéi ech hei stinn, e lächerleche Schied vu mer selwer, futti, traureg. Guer näischt erreecht. Net fräi, nëmme verluer.

Hat? Genau sou wéineg. Ween alles duerch seng Kleeder ausdréckt huet wuel fir de Recht nemi vill iwwreg. Fënnefmol sinn ech erofgaang, hu mech duerch d’Leit gedréckt op der schmueler Wendeltraap. An ëmmer stoungs de do mat dengem Coiffeur ze danzen. Fënnefmol sinn ech eropgaang, nach eppes mat Gin. Näischt huet et bruecht.

Wisou sou passiv? Huet der d’Tapéit d’Sprooch verschloen? So dach eppes, kuck mech un a laach mengetwegen mee so dach eppes. Mengs d’ech maachen dat hei oft? Nee nie, well et net derwäert ass. Komm a beweis mer de Géigendeel. Géi an d’Garderobe, looss der däi Vouittons-Sack mat déngen Initiale ginn a wa mer dobausse si kann ech der soen dass der Pëlle gudd stinn. Dass d’awer leider nëmme riicht aus kucke kanns an dass een net fuddele sollt. Dat ass onfair vis-à-vis vun deenen Aneren. Obwuel, nee, vergiess dat. Et ass mir egal, ech well just mat der raus, bei der si fir eng Zäitchen a kucken op ech meng Prinzipien hannert mer loosse kann. Mir gouf gesot déi géinge mech limitéieren. A limitéiert well ech net sinn. Wee wëll dat schon? An dofir, looss eis erausgoen, op eng Aire. Du, ech an  eng Tankstell. Do kënne mer driwwer schwätze wéis de aus dem Lycée erauskënns a wisou ech grad mat dir elo wëll hei sinn. Ioana.

Pitot II

No der Mesa waren se op d’Paräisser Plaz gaangen, an d’Bar iwwert dem Audio-Geschäft. Hie war nach ni do gewiecht mee et war genau dat nodeems et vun ënnen ausgesinn huet. D’70er op 200 m2, donkel, modernistesch a stéckeg. Et war iwwerdriwwe gäil. Dat sollt ee sou net denken duecht den Tim mee den Alter vun der Klientel huet de Jugendlechen an him rausbruecht. E sot dem Ale e géif et exzentresch fannen, dat wir gudd an huet gegrinst. Et huet amfong Alessandra geheescht mee séng Kolleegen hunn dat als ze laang ëmpfonnt. Se hu sëch bei d’Fenster gesat a Gedrénks bestallt wéi wann se an den 20er gebuer wiere mee, et huet sech richteg ugefillt. “Gefällt et der hei? Et gehéiert méngem Monni. E léisst aus Prinzip keen ënnert 40 eran, fill dech geéiert.” “Dat sinn ech, dat sinn ech.”

De Bléck op d’Banke vis-à-vis, op de Buer an di kleng Café’en an déi séng Grousseltre gaange sinn, et huet alles besser ausgesi wéi et war. An am Hannergrond, de Boulevard Royal, hannen d’Arcelor. An der Nuecht, hannert de grousse Fënstere waren d’Faarwe vill mi warem, et haat eppes vu 35mm. Muss wuel den Zigarettendamp sinn. Impressionéiert an ëmgi vun hellem Damp dee fir heiteg Verhältnisser geféierlech intensiv war souzen se sëch liicht nervös an ahnungslos géigeniwwer. Den Damp koum aus laange wäissen Zigaretten déi vun Dammen mat Stil a wéineg Kierpergewiicht an d’Luucht gehale gouffen.

Sibiu I

Wanns de däi Klassekampf wëlls maachen da géi an de Gaart mee looss mëch lo méng Sendung kucken. /Mee verstees de net dass et grad dat ass wat se wëllen?/Kanns de mer méng Zigarette brénge wann ech gelift?/…Wat?

De Marx sot dass d’Aarbechterklass fir d’éischt muss hir eege Konditioun erkennen, se muss sëch bewosst ginn dass se exploitéiert gëtt. An an deem Sënn ass dem Tim seng Mamm wäit komm, keng Fro. Si kuckt Owes just léiwer Fernseh.

Dateveraarbechtung ass eng Aktivitéit déi den Tim sécherlech net als Aktivitéit giff kategoriséieren. Do wou seng Mamm schafft, eng däitsch Firma mat Sëtz an enger entspriechend langweileger mëttelklenger Stad, do hat den Tim e Summer geschafft. Réckbléckend eng wierklech définéierend Erfahrung. Endlech wosst e wat en net wollt maachen. Et war säin éischten Job, entspriechend nervös hat en sech d’Roll vun der Firma am globalen Datennetzwierk erkläregelooss. Zwou Wochen hat et gedauert déi gréisstendeels mat Inbox-Management an aktivitéits-koherent um-Dësch-apennen verbruet goufen. De Manager sollt dat spéiderhin am Dossier vermierken: ”Pitot schlief teilweise am Arbeitsplatz ein und war auf Anfrage des Vorgesetzten nicht ansprechbar”. En Industriezweig deen dem Tim sou onnëtz virkomm ass wéi d’Comptabilitéit an der Schoul déi en zu där Zäit besicht huet. Onnëtz, onmënschlech, onkreativ, onglamouréis. Eppes fir Maschinnen.

An dat war seng Mamm fir hien. Eng Fra mat wéineg Gefiller, fir hien an am grousse Ganzen. Gefëmmt allerdings huet se wierklech gär. All Stonn zwou Zigaretten an der Fëmm-Paus. Viru Joere waren déi nach bezuelt. Do konnt ee rausgoen a soulaang wéi ee wollt d’Zone Industrielle ukucken. Wéi se verkeeft, verschafft an handelt a wéi hir Parkinge voll an eidel ginn. Hautzedaags geet dat net méi. Am Laf vun de Joere gouf rationaliséiert. Mat de Manager koume Moossnamen a mat de Moossname goufen di läscht human Ecker vun Zigarettendamp gerengegt. Mat Fordismus an enger elektronëscher Kaart, fir ëmmer Duerchzuch. Europa ass mi grouss ginn, vill nei Länner koume bäi, vill nei Marché’en. Fir d’Leit vu Bartreng huetsech andes wéineg geännert, just dass d’Fëmmpause méi deier goufen.

Hien huet et gehaasst, dat Fëmmen. E konnt et net ausstoen an eigentlech war et him nëmme Recht sou. Di Leit fëmmen a kënne einfach sou rausgoe, ginn nach bezuelt dofir a beschwéieren sëch och nach. Dovun ofgesinn ass e Raum vollerZigarettendamp alles anescht wéi human an et ass jo wuel nëmmen normal, alles dat, Mama. Dat war natierlech och en Deel vun dem Tim sénger Rebellioun. Ganz egal wéi d’Richtung ass, et muss de Géigendeel sinn. Seng Richtung war déi vum Net-Fëmmen, vum Schaffen. Net wéi wa seng Mamm net géing schaffen, sécherlech net. Mee di Art a Weis wéi se opginn hat a wéi se dat Scheitere verteidegt huet. Wéi se lues a lues an eng Positioun gerutscht ass déi duerch an duerch konservativ der Zukunft entgéigegesat war. D’Erweiterung vun Europa, all di Leit aus dem Osten, alles dat huet hir Angscht gemaach. Di Leit waren dohannen, a Polen, an Estland an a Rumänien, arem, bereet ze schaffen, an dem Tim seng Mamm wosst dass dat elle géif ginn.

Di Angscht hat natierlech e Grond. D’Firma hat oft genuch kloer gemaach wou di nächst Joer géingen higoen. Och wann d’Dateveraarbechtung net komplett verschwanne sollt, sou wéi d’Prepress e puer Joer virdrun, sécher war dass d’EU hir Dokumenter net éiweg géing op Bartreng schécken. D’Manager hu betount dass se all géingen dovu profitéieren. Onsécher war, wee genau domat gemengt war. Di nächst Joer: effektiv, effizient a kompetitiv. Délocalisatioun, en einfacht Konzept.

Pitot I

Den Tim Pitot sëtzt um Bäifuerersëtz vun engem alen navybloe Volvo-Kombi. Et fiert eng Frëndin, hat seet näischt, konzentréiert sech op d’Landstrooss déi sech duerch den Norde schléngelt. Den Tim kuckt eraus, erop an den Himmel an ënnersicht d’Wolleken. Et ass e gudden Dag haut, d’Loft ass nach kill an drëchen, um Radio leeft Yo La Tengo op engem Sender deen een eigentlech nemi empfänke kann. Kee brauch méi Drogen.

D’Anna freet eppes. Et muss sech widderhuelen: Wouhinners de wëlls iesse goen hunn ech gefrot. Hallo? 
Kuck wi schéin… hie weist an d’Luucht: …hei Stratocumulus, dohannen, immens.
 Déi kann een net iessen, wouhin Tim?
 Hectopascal, niddreg Loftfiichtegkeet mengen ech… e kann net ophalen. Also bis muer…stabil…impressionant wéi dat dohannen iwwert de Bësch…
 Jo gudd mee, Iessen Tim, wat ass mat Iessen?
 Ah richteg, Iessen. Op d’Gare? – Bei den Inder? – Dat ass en Nepalees – Ah, jo. Mëcht dat en Ënnerscheed? – Nee. Ech kennen den Ënnerscheed souwisou nët. Ech war just a Filmer do, ech hunn dat alles um Fernseh gesinn. Ech giff gäeren dohi goen.”
 D’Anna muss sech zesummerappen, dee Saz huet et schon sou oft héieren. Et hätt Loscht ëm d’Meenung ze soen. Ëm soen dass e soll säi Baack halen, fluchen, vläit och séng Männlechkeet a Fro stellen. E puer kleng Sätz an deenen et ee fir alle Mol kloer mëcht dass séng däischter Angschtwelt keen Tunnel ass, dass e mat näischt kollidéiere kann, dass do näischt ass an dass säin däischteren Tunnel méi wi, jo, soe mer en däischtert Feld ass, ouni Grenzen also. Dass d’onsiichtbar Hand nëmmen de Marché kontrolléiert an dass och dat net ëmmer bis guer net stëmmt. Komm einfach zréck an d’Realitéit géif et gäer soen.

Et hëlt e puer schaarf Kéieren, d’Strooss leeft duerch en Dall, klëmmt erop, laanscht schmuele Wise mat Kéi drop bis, no enger Rietskéier d’Strooss op eng Kopp klëmmt. Iwwerall wäit Wisen, keng Beem méi.

Wat hënnert dech dann? – Ass dach méi schéin um Fernseh. An de Fliger. Ech hunn Angscht virum Fliger.

Da gi mer besser op d’Gare.

Luc, déng Liewerwäerter

Du wëlls net matspillen, du bass e Rebell well schnell gëss de nervös. Oft awer muss ech soen, hunn ech, Ech, ech et netverstan, d’Form. Widderwëlleg hunn ech gelies an där Pos mat de Been iwwer Kräiz an deem Buch viru mer, konzentréiert drakuckend. Déif déif déif hunn ech probéiert ze kucke mee gesinn Finnen (ongeféier sou ass et).

Gesi Finnen? Optik wier Ansischtssache mee dat just niewebäi.

Gefrot hunn ech mech wéi déif’s de knéis wann’s de schreifs ich knie nieder, ich knie nieder. Déifgang wéi e Baggerweier (bei mir jo éischter Péitruss). A gefrot hunn ech mech ech mech ech mech op et wierklech hëlleft d’Wieder an d’Sätz ze widderhuelen. Op ech da méi weess iwwert meng Generatioun. Op ech net méi weess iwwert meng Generatioun wann ech mäi Facebook-Stream liesen. Ëmmerhi sinn dat der 160, du bass just een. Mee dofir bass du voll am Liewen. Voll wiers de zimlech oft wann ech dat sou liesen. Ass jo och Rauschliteratur. Mee wéi wier et mat niichter schreiwen?

Nee et ass kee Rockconcert wanns de mech frees. Mee Groupies schéngs de der vill ze hunn. Ech sinn neideg. Wisou deen Erfolleg froen ech mech. Ëmmerhin bass de Autor, Schauspiller a Poet, Reiefolleg variabel. Vläit wells de iwwert d’Revolutioun schreifs. D’Revolt ëmmer op Stand-by währenddeems de Recht vun denger Generatioun seng Eltere rëm gären huet. Kloer dass een dann ze spéit drun ass.

Mee wie sinn ech dat ze kritiséieren, du hues eppes gemaach an dat ka keen der huelen. Komm Luc, den nächste Béier geet op mech, souvill kriss de hoffentlech fir ee Buch beim Donnersbach.

“so sehr du mich auch willst, du wirst mich immer mehr wollen.” vum Luc Spada, verëffentlecht bei op der lay. Ze kréien am Alinea.